Anneke Kreeft:
 

“Mijn hulphond is van onschatbare waarde.”


Wat als u zo hulpbehoevend bent dat zelfs de beste mantelverzorging niet voldoende is? Met dit probleem kampte Anneke Kreeft. Nadat ze in 2010 is gediagnosticeerd met een verborgen open rug, is Anneke dag en nacht aangewezen op hulp. Zelfs bij kleine handelingen als het oprapen van een afstandsbediening. Die hulp krijgt ze van hulphond Tootles.

 

Anneke lijdt aan spina bifida occulta. Deze aandoening lijkt op een open rug, maar het onderscheidt zich daarvan door één groot verschil: het ligt verborgen onder de huid. “Het is een geboorteafwijking en ik kamp er dus al mijn hele leven mee”, legt Anneke uit. “Het probleem bij mij was alleen dat de aandoening slecht zichtbaar was bij de specialisten en dus moeilijk te diagnosticeren was. Toen de problemen zich opstapelden en ik niet eens meer in staat was om de afwas te doen, bracht een MRI-scan van het UMC uitsluitsel: ik heb spina bifida occulta.”

 

“Tootles is van onschatbare waarde”, vertelt Anneke opgetogen. “Waar mensen niet altijd voor je klaar kunnen staan, is ‘Toot’ er altijd. Ze helpt me bij het omkleden, de boodschappen, ze raapt spullen op, haalt de was uit de wasmachine: ze helpt me bij alles.”

Tootles is er altijd

Door haar ziekte kan Anneke niet zelfstandig wonen. Alledaagse handelingen, die voor de meesten geen enkele moeite kosten, betekenen voor Anneke veel pijn en last. Sinds 2011 krijgt ze hulp bij deze alledaagse handelingen van Tootles, een hulphond die Anneke aangewezen kreeg van Stichting De Hond Kan De Was Doen. Deze stichting wordt gesponsord door Salland Zorgverzekeringen. “Tootles is van onschatbare waarde”, vertelt Anneke opgetogen. “Waar mensen niet altijd voor je klaar kunnen staan, is ‘Toot’ er altijd. Ze helpt me bij het omkleden, de boodschappen, ze raapt spullen op, haalt de was uit de wasmachine: ze helpt me bij alles.”

Fysieke en emotionele steun

Anneke is niet alleen in praktische zin gebaat bij haar hulphond. Ook emotioneel gezien krijgt ze veel steun van haar. “Toot is altijd bij me, houdt me rustig. Ik heb door mijn aandoening te maken met enorm veel ziekenhuisbezoeken, waar ik niet altijd naar uitkijk. Beter nog dan mensen dat kunnen, lijkt Toot dit altijd feilloos door te hebben. Ze geeft me een knuffel, gaat lekker tegen me aan liggen en stelt me zo gerust.”

Anneke’s aandoening uit zich niet alleen fysiek, maar ook mentaal: “Ik ben een echt buitenmens, ging vroeger tijdens regen of storm nog naar buiten. Maar door mijn ziekte verloor ik alle motivatie om de deur uit te gaan. Met als gevolg dat ik zeker een jaar of twee binnen heb gezeten. Met de komst van Toot moest ik wel naar buiten. Ze moet natuurlijk wel uitgelaten worden. Ze hielp me letterlijk en figuurlijk over de drempel.

Nu rijd ik in mijn rolstoelscooter door de hele stad, met Toot voorin. We gaan samen naar de bibliotheek. Of naar het park, waar ze voor aanspraak zorgt met andere hondeigenaren. Ik heb dankzij Toot weer sociaal contact. Ze heeft me echt uit mijn schulp geholpen.”

BultersMekke

Anneke’s hulphond is opgeleid door stichting BultersMekke, een vaste partner van stichting De hond kan de was doen. Waar andere stichtingen alleen hulphonden aanwijzen van minimaal twee jaar oud, draaien de hulphonden bij BultersMekke al na enkele maanden mee in een opleidingsprogramma. Samen met de patiënt.

“Dat had direct mijn voorkeur”, vertelt Anneke. “Ik ben een dierenliefhebber en ik wilde dus zo vroeg mogelijk werken aan een goede band met mijn hulphond.” De trainingen van BultersMekke hebben niet alleen Tootles geholpen; ook Anneke zelf was er veel bij gebaat: “Ik was vroeger vrij onzeker. Een hond voelt dat. Die moet geleid worden, anders gaat hij zijn eigen gang. De oefeningen met Toot dwongen me assertiever te worden. Ze hebben me, in de vijf jaar dat ik Toot heb, veel opgeleverd.”

“Ik kan me een leven zonder haar niet meer voorstellen.”

Naast Anneke zijn er vele anderen die een hulphond goed kunnen gebruiken. “Daarom is het goed dat er een stichting bestaat als De Hond Kan De Was Doen. Aan mij mankeert er genoeg om direct in aanmerking te komen voor een hulphond, maar voor anderen is dat minder vanzelfsprekend.

Het is goed dat er een stichting is die zich hard maakt voor deze mensen. Zeker, omdat ik weet wat je aan een hulphond kan hebben. Ik heb Toot nu vijf jaar en ik kan me een leven zonder haar niet meer voorstellen. Ik maak me daar weleens zorgen over, omdat dit toch ooit onvermijdelijk wordt. Maar ik probeer die gedachte direct van me af te zetten. Ik denk dan gelijk bij mezelf: Toot wordt honderd.”

Meer over de stichting


Deel deze pagina:
 

 


Bekijk ook: